Vervelende kinderen met opvallende fransmannen

Chère famille, copains et copines,

Tijd werd het weer voor een verhaaltje en ik heb gelukkig nog net de energie in mijn armen om een verhaaltje te typen. Ben namelijk net klaar met mijn handelingen voor de morgen: Paloma wassen, aankleden, tandjes poetsen etc., naar het park, naar de bakker, eten koken, Paloma voeren en dan dodo (slapen) voor Palo. Alleen ging die routine vandaag nét even wat anders want Isabelle had een klein fietsje gekocht voor Paloma met een verlengt handvat aan de achterkant. Daarmee kon ik haar wel even leuk duwen. Dus vandaag in plaats van met de buggy, met dat fietsje naar het park gereden. Mon dieu, wat een ellende. Want wat dan weer niet mogelijk is, ismet dat handvat sturen. Dat kan alleen Palo en die vertikt het natuurlijk om te luisteren als jij zegt à gauche, tout droit, à droit (links, rechtdoor, rechtsaf). Vervolgens rijd je dus overal tegenop en kost het je in plaats van2 minuten een kwartier om bij dat parkje te arriveren. Toen we op de terugweg ook nog 500 meter om moesten lopen om twee stokbroden te halen had ik het wel een beetje gehad met dat geklungel met die fiets. Dus twee tassen om mijn nek, Palomaop mijn ene arm, brood in de andere en dan ook nog dat fietsje weer mee naar huis slepen.Niet zogek dat ik mijn armen op een gegeven moment niet meer voelde.

Sowieso was de morgen al lastig want eenmaal in dat parkje aangekomen begint 'mademoiselle non'onophoudelijk te huilen en gillen. Oorzaak: onbekend. Alles geprobeerd om haar weer stil te krijgen, maar Palo zegt natuurlijk tegen alles 'Non!' en begint dan nog harder te huilen. Na een kwartier gillen en huilenheb ik haar uit alleradeloosheid en onmacht bij mij op schoot genomen en haar stevig omhelsdwaardoor ze eindelijk kalmeerde. Het moet een raar plaatje zijn geweest: een peutertje en haar au pair met waterige ogen op een stoeltje in het park. Na een half uur lang Paloma heen en weer gewiegd te hebbenen liedjes te hebben geneuried was ze weer in staat om te spelen.

Ook had ik deze weekeen aanvaring met de twee oudste kids. Computeren en televisie kijken is in dit huis namelijk verboden voor de kinderen met uitzondering op de woensdag en het weekend en televisie kijken is toegestaan op de avond. Dus toen ik dinsdagmiddag thuis kwam met Palo van het park was het natuurlijk niet de bedoeling dat Alice achter de computer zat.'Maar Baptiste heeft ook al drie kwartier gecomputerd!'. Prima tien minuten, niet langer. Ik ondertussen Paloma in bad doen waarna ik even later weer terug de kamer in loop. Zitten de twee monsters voor de televisie! Ja, dan moet je toch consequent zijn en de televisie uitdrukken. En bij een herhaling van het voorval zal ik toch maatregelen moeten nemen. Leuk en gemakkelijkis dat echt niet... Isabelle en Patrice zijn gelukkig druk bezig met een oplossing omdat het voor mijnatuurlijkniet mogelijk is om overal tegelijk te zijn!

Met al die drukte veroorzaakt door de kids wil je dan natuurlijk ook wel eenswat ontspanning zonder de kids. Gelukkigontmoette ik maandag een andere au pair in een van de parken hier in de buurt waarmee ik dinsdagavond wat ben gaan drinken. Best wel spannend want Marseille by night is echt heel erg anders. Marseille staat ook bekend om zijn ietwat lugubere wijken en straten. Zo zou ik leuk op Canebière Bourse op de bus stappen. Dat werd me dus streng verboden door Isabelle en Patrice. Schijnt nou net een straat te zijn waar je, je 's avonds niet wilt bevinden in verband met 'rare bevolking'. Dat hebben we inderdaad wel geweten want zitten Kiera (andere au pair meisje) en ik rustig op een gezellig terrasje stapt er opeens een of andere knul op Kiera af die voor haar gaat hangen met de woorden 'Kisszz miee!'. Na meerdere afwijzing van Kiera en een paar mislukte wegjagings-manoeuvres van mij zette de jongen het op een rennen, zo de straat uit. Waar Kiera en ik totaal verstrooid achter bleven. Dat Fransen meer flirtatious zijn betekend dus niet dat hun pogingen ook beter zijn want dit was toch wel ronduit wanhopig. Dat en Fransmannen bestaan met fatsoen bleek gelukkig wel want aanhet eind van de avond kregen we gezelschap van een paar vrienden van Kiera waardoor de avond toch nog gezellig afliep.

Zo te horen is Paloma op dit moment weer wakker geworden, dus ik zal mijn laptopje afsluiten! Jullie horen snel weer van me met nieuwe verhalen over mijn avonturen hier.

Bisous Dani

Le jour quotidienne

Alweer vijf dagen in Marseille achter de rug en eindelijk begin ik wat mijn draai te vinden. Waar ik eerder deze week nog tegen het gedrag van Paloma aanliep, weet ik nu te handelen. Boekjes lezen als ze op de pot zit, ook al heeft ze dat boek al duizend keer gelezen, liedjes zingen als je haar pamper moet verschonen en puzzels maken terwijl je haar aankleed. Vergt veel tijd en geduld, dus snel en vlug zit er niet in. Paloma wil namelijk ook álles zelf doen. Dus wil jij snel haar schoentjes aantrekken dan volgt er een Non! Non! Non! en luid gegil waarna ze zelf probeert haar schoenen aan te trekken. Haar ver van te voren vertellen dat ze haar schoenen aan moet trekken omdat we na het park gaan en haar laten helpen met de tas inpakken voor het strand helpt al heel veel. Deze ontdekkingen schelen me weer tonnen aan onnodig verloren energie en aspirientjes als gevolg van het vele gegil. Maar het blijft een 'petite mademoiselle' met een handleiding.

Zo weigerde ze gisteravond om haar eten op te eten. De spaghetti kon er mee door maar de worteltjes liet ze er bij liggen. Waarop Isabelle besloot om Paloma met een halfvolle maag in bed te leggen. Luid gegil hield de hele nacht aan. Gelukkig nemen Isabelle en Patrice het van mij over zodra ze thuis zijn en hoef ikme 's nachts dus niet te ontfermen over de kids. Op een gegeven moment maar een kussen op mijn oor gelegd omdat het gegil in mijn kamertje duidelijk hoorbaar was. Vanmorgen bleek dat Paloma ook niet fit was. Zeis koortsig en heeft last van een raar gekuch. Door de vermoeidheid en ziekte bleef ik vandaag dus achter met een rustige, zo nu en dan jammerende, Paloma. Dat Luz, de huishoudster, vanmiddag ook aanwezig was maakte het extra makkelijk omdat die zich zo nu en dan ook even bezig houdt met Palo. Leuke bijkomst is dat Luz ook buitenlands is. Ze is erg aardig en we kletsen dan ook lekker veel in het Engels!

Vandaag ook even de tijd kunnen nemen om mijn school hier in de straat te bezoeken; Alliance Française. Wanneer ik lessen kan volgen is nog een vraag omdat ik door de week alleen op woensdag vrij heb. Laat het dan net zo zijn dat er op woensdag alleen lessen zijn voor beginners. Door mijn Franse lessen op school ben ik wel net even een niveautje hoger dan dat. Dus we wachten in spanning af wanneer er een mogelijkheid is voor mij om lessen te volgen. Ben nu namelijk wel al toe aan wat anders dan het ritme park-eten-slapen-park-eten-slapen.

Ben woensdag overigens helemaal alleen met de metro naar het centrum van Marseille gegaan. Ja, wij wonen zelf ook in het centrum van Marseille. Maar groot is Marseille wel. Dus om lopendvan de ene kant naar de andere kant te komen duurt wel even. Die trip was wel even spannend omdat Isabelle me van te voren op het hart had gedrukt dat ik op mijn waardevolle spullen moest letten. Verder niks ernstigs gebeurd. Alleen op het station Perrier even verdwaald maar na de hulp van een medewerker was ik zo weer op weg. Isabelle had me aangeraden om de Notre Dame van Marseille te bezoeken. Na een lange wandeling en steile klim van zo'n 25 minuten bereikte ik eindelijk de Notre Dame de la Garde. Gelukkig was de lange tocht het echt wel waard, want mon dieu; wat een uitzicht! Na het branden van een kaarsje in de kerk weer terug gelopen naar de haven voor het nodige shoppen!

Morgen zal ik met Alice en Isabelle hun voormalige woonplaats Arles bezoeken. Voor het bezoeken van wat vrienden en natuurlijk een beetje sight-seeing. To be continued...

Bisous Daan

Le deuxieme jour

Bonjour lieve familie&vrienden,

Super bedankt voor alle lieve smsjes, mailtjes, telefoontjes, reacties etc etc etc! Hoewel mijn vertrek erg moeilijk was (lees tranen tranen en nog meer tranen) is mijn reisgoed verlopen. Mijn vlucht vertrok om twee uur vanaf Rotterdam naar Toulon. Eenmaal gearriveerd in Toulon stonden Patrice (le papa) en Alice (de oudste dochter) mij al op te wachten. Samen reden we naar Marseille waar ik de rest van de famillie heb ontmoet.

Een lieve familie die mij warm heeft ontvangen! 's Avonds eten we samen om een uur of acht en dan is het een en al grapjes en pret.

De maandag ben ik meteen begonnen. Mijn hoofdtaak is om voor Paloma te zorgen. Nog best een lastige zaak want Paloma is 'een pittige tante'. Wanneer ze haar zin niet krijgt, zet ze het op een gillen. En dan ook extreem hard. Ik ga er maar van uit dat het voor haar even wennen en aanpassen is en natuurlijk het uitproberen in hoeverre ze kan gaan.

Gelukkig zijn Alice en Baptiste er ook nog die me helpen als het echt niet gaat. Naar mijn idee erg zelfstandige kinderen voor hun leeftijd. Ze ruimen hun eigen kamer op, doen boodschappen, helpen metkokenen ...

BAM. Even een lange onderbreking in mijn verhaal. Zit ik namelijk rustig een verhaaltje te typen terwijl Paloma op bed ligt valt hier de elektriciteit uit met een harde knal. Het licht werkt niet, de magnetron werkt niet, de koelkast werkt niet, de vriezer werkt niet en dus ook werkt de telefoon niet... Geen mogelijkheid dus om de ouders van mijn host-family te bellen! Mèrde. Want ik weetnamelijk niet hoe de stoppenkast hier werkt, laat staanwaar hij is.Bij allle voisines (buren) aangebeld, maar niemand kon me helpen (misschien begreep de helft me ook niet). Ja en dan, want ondertussen ligt de boter in de koelkast wel te smelten én je moet ook nogop een klein kindje passen dat snel ontevreden is en dan gaat gillen.Dus dan maar naar buiten om een telefooncabine te zoeken. Super, naast ons gebouw. Mèrde, hij werkt niet. Ondertussen grist Paloma ook nog even het briefje met het telefoonnummer van Isabelle uit mijn handen en laat het wegwaaien. Gevolg: een au pair die op de weg springt om achter dat briefje aan te gaan. Uiteindelijk naar mijn schoolgebouw gegaan waar ik van de aardige receptioniste de telefoon met een bezweet hoofd (dertig graden hier) mocht gebruiken. Extra moeilijke factor: om de alle gebouwen hier te kunnen betreden (de school, ons huis etc) moet je eerst zo'n twintig trappen oplopen waarna je gebruik kunt maken van een érg kleine lift. Klinkt niet moeilijk maar wel als jij een grote buggy bij je hebt met een kind erin.

Enfin, terug op mijn verhaal. Baptiste en Alice helpen met alles. Zo ook vanmiddag met het stoppenkast verhaal. Tijdens mijn telefoontje met Isabelle legde ze me uit waar de stoppenkast was maar dat Baptiste me het wel kon laten zien. Ik snel de kids van school halen waarna Baptiste me heeft geholpen met de stoppenkast. Gelukkig was de boter met die tijd nog in tact.

Naar mijn mening een zeer wilde twee dag. Maar goed, ik leef nog. Dus we zullen zien hoe het morgen gaat.

Bisous,

Daan

Marseille!

Lieve familie & vrienden,

Nog drie nachtjes en dan zullen jullie mij helaas, voor sommigen gelukkig, een jaartje moeten missen! Zondag 11 september zal ik namelijk vertrekken naar mijn host-family in Marseille!

Na veel uitstellen en getreuzel kon ik eindelijk mijn portfolio versturen naar Travel Active. En niet veel later kreeg ik het bericht dat ik was geaccepteerd voor het programma en dat mijn portfolio was verstuurd naar de partnerorganisatie in Frankrijk! Wat was ik enthousiast en tegelijkertijd ook heel erg nerveus. Mijn vertrek werd nu echt definitief! Hoewel ik verwachte dat het nog wel even zou duren voordat ik een familie zou vinden, ontving ik binnen drie dagen (!!!) al een mailtjeover een potentiële familie!

Een familie in Marseille matchte met mijn portfolio en wou daarom graag met mij in contact komen. Na het zien van de ontzettend lieve en leuke foto's van dedrie kidskon ik dat voorstel natuurlijk niet weigeren! Het telefoongesprekje met de vader en moeder, die erg gezellig veel babbelden en lachten, vond plaats en voor mij was het duidelijk... Bij deze familie zou ik een jaar verblijven!

Ik zal gaan passen op de drie kinderen Baptiste van 12, Alice van 11 jaar en de kleine Paloma die nu zo'n 20 maand oud is. De familie woont in een appartement midden in het centrum nabij de winkelstraat van Marseille. Oftewel: Zara om de hoek, Massimo Dutti verderop in de straat, H&M straatje verder naast de Bershka etc. etc. etc. De mensen die mij échtkennen zullen weten: Daniëlle gaat zich daar wel vermaken.

Via deze blog zal ik jullie allemaal op de hoogte houden. En als ik niet té verliefd word op de stad en de mensen en er blijf wonen, dan zie ik jullie allemaal volgend jaar juli/augustus weer!

Bisous,

Daniëlle